ပထမႏွစ္ဝက္ အစမ္းစာေမးပြဲေတြၿပီးၿပီဆိုေတာ႔ ေက်ာင္းက ၅ ရက္ပိတ္ထားတယ္။ ဒီ ၅ ရက္ၿပီးမွ စာေမးပြဲႀကီးေတြ လာမွာဆိုေတာ႔ နည္းနည္းအားေနတယ္ ဆိုရမွာေပါ႔ဗ်ာ။ အိမ္ကိုလည္း တစ္လတစ္ခါ ဖုန္းဆက္ေနၾကဆိုေတာ႔ ဖုန္းတစ္ကဒ္ဝယ္ၿပီး ဆက္လိုက္တယ္။ “အမိန္႔ရွိပါခင္ဗ်ာ”ဆိုတဲ႔ အသံၾကားတာနဲ႔ ေဖေဖအသံဆိုတာ သိလိုက္တယ္။ ေဖေဖ… သားႀကီးပါ၊ ေနေကာင္းလား အဆင္ေျပလား ဘာညာေပါ႔ ႏုတ္ခြန္းဆက္တယ္ဆိုရင္ပဲ “ေအး… ဖိုးသား.. မနက္ျဖန္ လြတ္လပ္ေရးေန႔ေနာ္” ဆိုတဲ႔ အဆက္အစပ္မရွိ စကားသံၾကားလိုက္ရတယ္။ “ဟုတ္တယ္ေလ ေဖေဖရ… ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ” ျပန္ေမးေတာ႔။ “ငါ႔သားႀကီး ေမ႔ေနမွာ စိုးလို႔” တဲ႔ဗ်ာ။ “ မေမ႔ပါဘူး ေဖေဖရာ၊ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံရဲ႕ အျမတ္ဆံုးရတနာက လြတ္လပ္ေရးပဲေလ။ လြတ္လပ္ေရးေန႔ကို မေမ႔သလို လြတ္လပ္ေရးဆိုတာကိုလည္း တန္ဖိုးထားတတ္ပါတယ္… ေဖေဖ႔သားပါ” ဆိုၿပီး ေလာကြတ္လုပ္ ေျပာလိုက္မိေသးတယ္။ ေၾသာ္… မနက္ျဖန္ဆို ၆၁ ႏွစ္ေျမာက္လြတ္လပ္ေရးေန႔ ေတာင္ေရာက္ၿပီပဲ။
၁၉ရာစုအစပိုင္းမွာ အေနာက္ဥေရာပႏိုင္ငံအခ်ိဳ႕ စက္မႈေတာ္လွန္ေရးေတြျဖစ္၊ စက္မႈထုတ္ကုန္ေတြ အဆမတန္ျမင္႔မားတိုးတတ္လာေတာ႔ ကုန္ၾကမ္းေတြ၊ ေလာင္စာေတြ မလံုမေလာက္ျဖစ္လာတယ္။ ဒီလို လိုအပ္ခ်က္ေတြရွိလာေတာ႔ နယ္ပယ္သစ္ေတြရွာရင္း နယ္ခ်ဲ႕တတ္လာၾကတယ္။ နယ္ခ်ဲ႕ျခင္းရဲ႕ အရသာကိုလည္း လွ်ာလည္ေအာင္ သေဘာေတြ႔ခဲ႔ၾကတယ္ေလ။ နယ္ခ်ဲ႕ခံ ႏိုင္ငံေတြအတြက္ေတာ႔ ခါးသီးတဲ႔ သမိုင္းမွတ္တိုင္ေတြအျဖစ္ က်န္ရစ္ခဲ႔ရတယ္။ အဲဒီဝဲဂယက္ေတြထဲမွာ ေမာင္ေကာင္းတို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံလည္း ပါဝင္ခဲ႔ရျပန္တယ္။ ၁၈၂၄၊ ၁၈၅၂၊ ၁၈၈၅ ခုႏွစ္မွာ အဂၤလိပ္နယ္ခ်ဲ႕ေတြရဲ႕ က်ဴးေက်ာ္စစ္သံုးႀကိမ္း ဆင္ႏြဲၿပီး သူ႔ကၽြန္ဘဝေရာက္ခဲ႔ရတာေတာ႔ အားလံုးသိၾကပါတယ္။ ေရွးျမန္မာလူမ်ိဳးေတြဟာ လြယ္လြယ္ကူကူနဲ႔ “ေရာ႔…အင္႔ ”ဆိုၿပီး ႏိုင္ငံကို နယ္ခ်ဲ႕လက္ထဲ ထိုးေပးခဲ႔တာေတာ႔မဟုတ္ဘူး။ ဇာတိေသြး၊ ဇာတိမာန္နဲ႔ ဆန္႔က်င္တိုက္ခိုက္ၿပီးမွ အားမတန္လို႔ မာန္ေလွ်ာ႔လိုက္ရတာမ်ိဳးပါ။ အဲဒီလို လြတ္လပ္ေရးဆံုးရွဳံးၿပီးခ်ိန္ကေန လြတ္လပ္ေရးမရမီ ၁၉၄၈ခုႏွစ္ထိ ျမန္မာမ်ိဳးခ်စ္ေတြ အာဇာနည္ႀကီးေတြဟာ လြတ္လပ္ေရးအတြက္ သူတို႔ရဲ႕ အသက္၊ ေသြး၊ ေခၽြး၊ မ်က္ရည္ေတြေပးဆပ္ၿပီး ရင္းႏွီးရယူခဲ႔ၾကရတယ္ မဟုတ္လားဗ်ာ။ လြတ္လပ္္ေရးဆိုတာက ဆံုးရွံဳးရတာ လြယ္ကူသေလာက္ ျပန္လည္ရယူဖို႔ဆိုရင္ ေပးဆပ္ရတာက မတန္ေအာင္ပါပဲ။
ဟိုတေလာ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ခပ္လႈပ္လႈပ္ေလးျဖစ္လိုက္တဲ႔အခ်ိန္က “ဘယ္သူေတြျဖင္႔ ဝင္ပါေတာ႔လား၊ ဘယ္စစ္တပ္ျဖင္႔ တိုက္လိုက္ပါေတာ႔လား ဘာညာနဲ႔” လက္ခုပ္လက္ဝါးတီး ႀကိဳဆိုသူေတြ ေတြ႕ရေတာ႔ တို႔ေရွးျမန္မာေတြသာ မ်က္ဝါးထင္ထင္ျမင္လိုက္၊ ဖတ္လိုက္ရရင္ ရင္ဘက္စည္တီး ေသပြဲဝင္သြားခ်င္မလား။ အဲဒီလို ပေထြးေမွ်ာ္ အေတြးအေခၚရွင္ေတြကိုပဲ ထေထာင္းမလား စဥ္းစားမိေသးတယ္။ ဥာဏ္ႀကီးရွင္မ်ားကို ထပ္ေျပာပါဦးမယ္ဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားတို႔ လက္ကမ္းေခၚေနတဲ႔ ငတိေတြက ဝင္ၿပီးရင္ ျပန္မထြက္တတ္ဘူးဗ်။ အာဖဂႏၷစၥတန္မွာ၊ အီရတ္မွာ အတံုးအရံုးပါပဲ ေပ်ာ္ပါးေနၾကတာ။အရင္ကလည္း ေမာင္ေကာင္းေျပာဖူးပါတယ္။ “ဒီမိုကေရစီ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးဟာ အင္မတန္ေကာင္းမြန္ပါတယ္၊ လူတိုင္းလည္း လိုခ်င္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာနဲ႔ လဲရေလာက္ေအာင္ထိေတာ႔ မတန္ပါဘူး” ဆိုတာပါပဲ။
လြတ္လပ္ေရးဆိုတဲ႔အဓိပၸါယ္က-
“အၾကင္ႏိုင္ငံေတာ္ႏွင္႔ အၾကင္ႏိုင္ငံေတာ္သူ၊ ႏိုင္ငံေတာ္သားတိုင္းသည္ အခ်ဳပ္အျခာ အာဏာကို မိမိတို႔ကိုယ္တိုင္ ပိုင္ဆိုင္ျခင္း၊ ယင္းအခ်ဳပ္အျခာအာဏာရပ္ႀကီးကို မိမိတို႔ကိုယ္တိုင္ စိတ္တိုင္းက် ကိုင္တြယ္က်င္႔သံုးခြင္႔ရျခင္း၊ ႏိုင္ငံပိုင္နက္ေျမအားလံုး (ေရပိုင္နက္ ေလထုပိုင္နက္အပါအဝင္) ႏွင္႔ ေျမေပၚေျမေအာက္၊ ေရေပၚေရေအာက္ႏွင္႔ ေလထုအတြင္းရွိ သဘာဝသယံဇာတမ်ား၊ စိုက္ပ်ိဳးထုတ္လုပ္ေသာ သီးႏွံမ်ား၊ စက္ရံုအလုပ္ရံုထြက္ကုန္ပစၥည္းမ်ား အားလံုးကို ယင္းႏိုင္ငံသားမ်ာကသာ ပိုင္ဆိုင္ျခင္း၊ မိမိတို႔တစ္မ်ိဳးသားလံုး ေကာင္းက်ိဳးခ်မ္းသာ ျဖစ္ေစႏိုင္မည္႔လမ္းကို မိမိတို႔ကိုယ္တိုင္ ေရြးခ်ယ္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏိုင္ျခင္း၊ တစ္ပါးတျခားေသာ ႏိုင္ငံမ်ားအား မွီခိုအားထားေနမႈမ်ိဳး လံုးဝကင္းျခင္း” လုိ႔ ဆိုထားတယ္မဟုတ္လားဗ်ာ။ ဒါက ေမာင္ေကာင္း ဖတ္ဖူးတဲ႔ စာထဲကေန ျပန္ဆြဲထုတ္ျပတာပါ။
အခုေခတ္ေတြေျပာင္းလာေတာ႔ ဟိုးအရင္ကလို ခပ္တင္းတင္း နယ္ခ်ဲ႕လို႔ကမရေတာ႔ဘူး။ အသစ္အသစ္ေသာ အႀကံအစည္ေတြ ထုတ္ၿပီး ႀကိဳးစားလာျပန္တယ္။ ဟိုး ယခင္က လူမိုက္ဖိုးတုတ္၊ အခုေတာ႔ ဦးသူေတာ္ေပါ႔ဗ်ာ။ အမည္နဲ႔ က်င္႔စဥ္ေလးသားေျပာင္းသြားတာ အလုပ္ေဆာင္ခ်က္က အတူတူပါပဲဗ်ာ။ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာ ဆံုးရွံဳးတာဟာ လြတ္လပ္ေရးဆံုးရွံဳးတာျဖစ္သလို၊ ယဥ္ေက်းမႈ၊ လူမ်ိဳးေရးလကၡဏာ၊ ဘာသာေရးဆံုးရွံဳးတာကလည္း လြတ္လပ္ေရးက်ဆံုးျခင္းတစ္မ်ိဳးပါပဲ။ ေခတ္နဲ႔အညီ တိုးတက္ရမယ္ဆိုတာေတာ႔ မွန္ပါ႔ဗ်ာ။ သို႔ေသာ္လည္း ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံဆီမွာ ယဥ္ေက်းမႈ၊ လူမ်ိဳးေရးလကၡဏာ၊ သာသာေရး စတာေတြက အားလံုးတူေနတာမွမဟုတ္တာ။ သူတို႔လုပ္တဲ႔အတိုင္း လိုက္လုပ္လို႔ေတာ႔ မရႏိုင္ဘူး။ ကိုယ္႔ႏိုင္ငံ ကိုယ္႔ယဥ္ေက်းမႈနဲ႔ အသင္႔ေလွ်ာ္ဆံုး စြမ္းေဆာင္ၾကတာက အေကာင္းဆံုးပါ။ သူတို႔က ေျခတံရွည္ၾကလို႔ ခပ္က်ဲက်ဲလွမ္းႏိုင္ၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကေတာ႔ ေျခတံတိုလို႔ ခပ္စိတ္စိတ္လွမ္းမယ္။ အခ်ိန္တန္ရင္ေတာ႔ ဒီပန္းတိုင္ေရာက္ရမွာေပါ႔။
ကၽြန္ေတာ္႔ အျမင္အရဆိုရင္ လြတ္လပ္ေရးနဲ႔ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရွိမွ ႏိုင္ငံတစ္ႏုိင္ငံဟာ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ႏိုင္မယ္။ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္မွ လြတ္လပ္ေရးကို ေရရွည္တည္တံ႔ေအာင္ ကာကြယ္ႏိုင္မယ္။ ဒီလို ႏိုင္ငံလြတ္လပ္၊ ၿငိမ္းခ်မ္းၿပီး ဖြံ႔ၿဖဳိးတိုးတက္ဖို႔ကေတာ႔ စည္းလံုးညီညြတ္ေရးဆိုတဲ႔ အခ်က္ေပၚ အေျခခံေနပါတယ္။ ကဲ… ကၽြန္ေတာ္တို႔ တြဲလက္ညီၾကစို႔ဗ်ာ။ ။
၁၉ရာစုအစပိုင္းမွာ အေနာက္ဥေရာပႏိုင္ငံအခ်ိဳ႕ စက္မႈေတာ္လွန္ေရးေတြျဖစ္၊ စက္မႈထုတ္ကုန္ေတြ အဆမတန္ျမင္႔မားတိုးတတ္လာေတာ႔ ကုန္ၾကမ္းေတြ၊ ေလာင္စာေတြ မလံုမေလာက္ျဖစ္လာတယ္။ ဒီလို လိုအပ္ခ်က္ေတြရွိလာေတာ႔ နယ္ပယ္သစ္ေတြရွာရင္း နယ္ခ်ဲ႕တတ္လာၾကတယ္။ နယ္ခ်ဲ႕ျခင္းရဲ႕ အရသာကိုလည္း လွ်ာလည္ေအာင္ သေဘာေတြ႔ခဲ႔ၾကတယ္ေလ။ နယ္ခ်ဲ႕ခံ ႏိုင္ငံေတြအတြက္ေတာ႔ ခါးသီးတဲ႔ သမိုင္းမွတ္တိုင္ေတြအျဖစ္ က်န္ရစ္ခဲ႔ရတယ္။ အဲဒီဝဲဂယက္ေတြထဲမွာ ေမာင္ေကာင္းတို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံလည္း ပါဝင္ခဲ႔ရျပန္တယ္။ ၁၈၂၄၊ ၁၈၅၂၊ ၁၈၈၅ ခုႏွစ္မွာ အဂၤလိပ္နယ္ခ်ဲ႕ေတြရဲ႕ က်ဴးေက်ာ္စစ္သံုးႀကိမ္း ဆင္ႏြဲၿပီး သူ႔ကၽြန္ဘဝေရာက္ခဲ႔ရတာေတာ႔ အားလံုးသိၾကပါတယ္။ ေရွးျမန္မာလူမ်ိဳးေတြဟာ လြယ္လြယ္ကူကူနဲ႔ “ေရာ႔…အင္႔ ”ဆိုၿပီး ႏိုင္ငံကို နယ္ခ်ဲ႕လက္ထဲ ထိုးေပးခဲ႔တာေတာ႔မဟုတ္ဘူး။ ဇာတိေသြး၊ ဇာတိမာန္နဲ႔ ဆန္႔က်င္တိုက္ခိုက္ၿပီးမွ အားမတန္လို႔ မာန္ေလွ်ာ႔လိုက္ရတာမ်ိဳးပါ။ အဲဒီလို လြတ္လပ္ေရးဆံုးရွဳံးၿပီးခ်ိန္ကေန လြတ္လပ္ေရးမရမီ ၁၉၄၈ခုႏွစ္ထိ ျမန္မာမ်ိဳးခ်စ္ေတြ အာဇာနည္ႀကီးေတြဟာ လြတ္လပ္ေရးအတြက္ သူတို႔ရဲ႕ အသက္၊ ေသြး၊ ေခၽြး၊ မ်က္ရည္ေတြေပးဆပ္ၿပီး ရင္းႏွီးရယူခဲ႔ၾကရတယ္ မဟုတ္လားဗ်ာ။ လြတ္လပ္္ေရးဆိုတာက ဆံုးရွံဳးရတာ လြယ္ကူသေလာက္ ျပန္လည္ရယူဖို႔ဆိုရင္ ေပးဆပ္ရတာက မတန္ေအာင္ပါပဲ။
ဟိုတေလာ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ခပ္လႈပ္လႈပ္ေလးျဖစ္လိုက္တဲ႔အခ်ိန္က “ဘယ္သူေတြျဖင္႔ ဝင္ပါေတာ႔လား၊ ဘယ္စစ္တပ္ျဖင္႔ တိုက္လိုက္ပါေတာ႔လား ဘာညာနဲ႔” လက္ခုပ္လက္ဝါးတီး ႀကိဳဆိုသူေတြ ေတြ႕ရေတာ႔ တို႔ေရွးျမန္မာေတြသာ မ်က္ဝါးထင္ထင္ျမင္လိုက္၊ ဖတ္လိုက္ရရင္ ရင္ဘက္စည္တီး ေသပြဲဝင္သြားခ်င္မလား။ အဲဒီလို ပေထြးေမွ်ာ္ အေတြးအေခၚရွင္ေတြကိုပဲ ထေထာင္းမလား စဥ္းစားမိေသးတယ္။ ဥာဏ္ႀကီးရွင္မ်ားကို ထပ္ေျပာပါဦးမယ္ဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားတို႔ လက္ကမ္းေခၚေနတဲ႔ ငတိေတြက ဝင္ၿပီးရင္ ျပန္မထြက္တတ္ဘူးဗ်။ အာဖဂႏၷစၥတန္မွာ၊ အီရတ္မွာ အတံုးအရံုးပါပဲ ေပ်ာ္ပါးေနၾကတာ။အရင္ကလည္း ေမာင္ေကာင္းေျပာဖူးပါတယ္။ “ဒီမိုကေရစီ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးဟာ အင္မတန္ေကာင္းမြန္ပါတယ္၊ လူတိုင္းလည္း လိုခ်င္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာနဲ႔ လဲရေလာက္ေအာင္ထိေတာ႔ မတန္ပါဘူး” ဆိုတာပါပဲ။
လြတ္လပ္ေရးဆိုတဲ႔အဓိပၸါယ္က-
“အၾကင္ႏိုင္ငံေတာ္ႏွင္႔ အၾကင္ႏိုင္ငံေတာ္သူ၊ ႏိုင္ငံေတာ္သားတိုင္းသည္ အခ်ဳပ္အျခာ အာဏာကို မိမိတို႔ကိုယ္တိုင္ ပိုင္ဆိုင္ျခင္း၊ ယင္းအခ်ဳပ္အျခာအာဏာရပ္ႀကီးကို မိမိတို႔ကိုယ္တိုင္ စိတ္တိုင္းက် ကိုင္တြယ္က်င္႔သံုးခြင္႔ရျခင္း၊ ႏိုင္ငံပိုင္နက္ေျမအားလံုး (ေရပိုင္နက္ ေလထုပိုင္နက္အပါအဝင္) ႏွင္႔ ေျမေပၚေျမေအာက္၊ ေရေပၚေရေအာက္ႏွင္႔ ေလထုအတြင္းရွိ သဘာဝသယံဇာတမ်ား၊ စိုက္ပ်ိဳးထုတ္လုပ္ေသာ သီးႏွံမ်ား၊ စက္ရံုအလုပ္ရံုထြက္ကုန္ပစၥည္းမ်ား အားလံုးကို ယင္းႏိုင္ငံသားမ်ာကသာ ပိုင္ဆိုင္ျခင္း၊ မိမိတို႔တစ္မ်ိဳးသားလံုး ေကာင္းက်ိဳးခ်မ္းသာ ျဖစ္ေစႏိုင္မည္႔လမ္းကို မိမိတို႔ကိုယ္တိုင္ ေရြးခ်ယ္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏိုင္ျခင္း၊ တစ္ပါးတျခားေသာ ႏိုင္ငံမ်ားအား မွီခိုအားထားေနမႈမ်ိဳး လံုးဝကင္းျခင္း” လုိ႔ ဆိုထားတယ္မဟုတ္လားဗ်ာ။ ဒါက ေမာင္ေကာင္း ဖတ္ဖူးတဲ႔ စာထဲကေန ျပန္ဆြဲထုတ္ျပတာပါ။
အခုေခတ္ေတြေျပာင္းလာေတာ႔ ဟိုးအရင္ကလို ခပ္တင္းတင္း နယ္ခ်ဲ႕လို႔ကမရေတာ႔ဘူး။ အသစ္အသစ္ေသာ အႀကံအစည္ေတြ ထုတ္ၿပီး ႀကိဳးစားလာျပန္တယ္။ ဟိုး ယခင္က လူမိုက္ဖိုးတုတ္၊ အခုေတာ႔ ဦးသူေတာ္ေပါ႔ဗ်ာ။ အမည္နဲ႔ က်င္႔စဥ္ေလးသားေျပာင္းသြားတာ အလုပ္ေဆာင္ခ်က္က အတူတူပါပဲဗ်ာ။ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာ ဆံုးရွံဳးတာဟာ လြတ္လပ္ေရးဆံုးရွံဳးတာျဖစ္သလို၊ ယဥ္ေက်းမႈ၊ လူမ်ိဳးေရးလကၡဏာ၊ ဘာသာေရးဆံုးရွံဳးတာကလည္း လြတ္လပ္ေရးက်ဆံုးျခင္းတစ္မ်ိဳးပါပဲ။ ေခတ္နဲ႔အညီ တိုးတက္ရမယ္ဆိုတာေတာ႔ မွန္ပါ႔ဗ်ာ။ သို႔ေသာ္လည္း ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံဆီမွာ ယဥ္ေက်းမႈ၊ လူမ်ိဳးေရးလကၡဏာ၊ သာသာေရး စတာေတြက အားလံုးတူေနတာမွမဟုတ္တာ။ သူတို႔လုပ္တဲ႔အတိုင္း လိုက္လုပ္လို႔ေတာ႔ မရႏိုင္ဘူး။ ကိုယ္႔ႏိုင္ငံ ကိုယ္႔ယဥ္ေက်းမႈနဲ႔ အသင္႔ေလွ်ာ္ဆံုး စြမ္းေဆာင္ၾကတာက အေကာင္းဆံုးပါ။ သူတို႔က ေျခတံရွည္ၾကလို႔ ခပ္က်ဲက်ဲလွမ္းႏိုင္ၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကေတာ႔ ေျခတံတိုလို႔ ခပ္စိတ္စိတ္လွမ္းမယ္။ အခ်ိန္တန္ရင္ေတာ႔ ဒီပန္းတိုင္ေရာက္ရမွာေပါ႔။
ကၽြန္ေတာ္႔ အျမင္အရဆိုရင္ လြတ္လပ္ေရးနဲ႔ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရွိမွ ႏိုင္ငံတစ္ႏုိင္ငံဟာ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ႏိုင္မယ္။ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္မွ လြတ္လပ္ေရးကို ေရရွည္တည္တံ႔ေအာင္ ကာကြယ္ႏိုင္မယ္။ ဒီလို ႏိုင္ငံလြတ္လပ္၊ ၿငိမ္းခ်မ္းၿပီး ဖြံ႔ၿဖဳိးတိုးတက္ဖို႔ကေတာ႔ စည္းလံုးညီညြတ္ေရးဆိုတဲ႔ အခ်က္ေပၚ အေျခခံေနပါတယ္။ ကဲ… ကၽြန္ေတာ္တို႔ တြဲလက္ညီၾကစို႔ဗ်ာ။ ။
